De volgende editie vindt plaats op 30 juni

    Edwars Reekers

    Edward Reekers

    Op 24 mei, 1957 geboren in Hengelo (O.)
    Vader was spoorman, wethouder, burgemeester en moeder was huisvrouw. Eén oudere broer, Martin.

    Al op jonge leeftijd bleek ik belangstelling voor muziek te hebben. Mijn eerste instrument was een mondharmonica en zingen doe ik al vanaf m’n derde jaar. Als ik 10 jaar oud ben krijg ik van mijn oudere broer een gitaar. Ik leer mezelf spelen – ik ben links maar ik speel op een rechtshandige gitaar, ondersteboven dus ! – en ik schrijf m’n eerste liedje “Flower Girl”. Ondertussen was ik ook begonnen met pianolessen. Helaas gaat mijn aandacht vooral uit naar de dingen die ik zelf maakte en niet zozeer naar mijn lessen...

    Mijn lagere schooltijd is niet een periode waar ik met plezier aan terugdenk. Ik werd nogal gepest en had eigenlijk maar één vriendje. Hij werd ook gepest dus we waren eigenlijk een beetje tot elkaar veroordeeld. Ook de brugklas van de middelbare school (De Grundel) was geen onverdeeld genoegen.

    Toen, halverwege de tweede klas Havo, gingen we verhuizen naar Berkel en Rodenrijs omdat mijn vader daar burgemeester werd. Ik kwam terecht op het Laurenscollege in Rotterdam. Ik viel met mijn neus in de boter want ik mocht meteen mee op werkweek. Een ideale gelegenheid om mijn nieuwe klasgenoten wat beter te leren kennen. De stoerste jongen van de klas speelde gitaar in de schoolband en ik kon net één gitaar-akkoord meer dan hij.
    Voor ik het wist zat ik ook in die schoolband en werd door de jaren heen ingezet als gitarist, keyboardman, drummer, maar vooral : zanger !
    Man, wat was ik trots ! Ik als pummeltje uit Twente in een echte band in de bruisende Randstad ! “Suzy Cream Cheese” hadden we onze band gedoopt naar een nummer van Frank Zappa.
    We ontwikkelden ons van schoolbandje dat soos-avonden en carnavalsvieringen
    opluisterde tot een redelijke popband die ook buiten school optredens ging doen en het repertoire bevatte toen al nummers van Yes enzo.

    Een aantal jaren en personeelswisselingen later had ik mijn Havo-diploma op zak, ging ik Nederlands en Engels studeren op de lerarenopleiding ZWN in Delft en heette de band “Tacit”. Bij toeval hoorde Tom Manders jr. (inderdaad de zoon van “Dorus”) ons een keer spelen en via hem mochten wij een plaatje maken, Mademoiselle Michelle. Het schaamrood stijgt mij nóg naar de kaken als ik daaraan denk. Maar goed, hebben we niet allemaal onze jeugdzondes...?

    Toen ze bij de sectie Engels op die lerarenopleiding toetsen gingen plannen op uren waarvan ze wisten dat wij college Nederlands hadden en nadat ik een hele week voor Nederlands had zitten ontleden – écht vijf dagen achter elkaar van negen tot vijf – hield ik mijn toekomstige leraarschap voor gezien. Tenminste voor zover het ZWN in Delft betrof. Ik besloot thuis, via de LOI, Engels M.O. te gaan studeren.

    Inmiddels was ik bezig met twee Engelse jongens om wat nummers uit te werken. De Demo’s die we hebben opgenomen – onder andere met behulp van Ton op ’t Hof die toen wereldberoemd was in Nederland met zijn band Limousine – heb ik uiteindelijk, na veel aandringen van een toenmalige vriend, Wouter, opgestuurd naar Kayak. Meer om van het gezeur van Wouter af te zijn, als ik eerlijk ben. Ik kon mij niet voorstellen dat zo’n band – waar ik al jaren fan van was en die ik al vaak had zien optreden – op mij zat te wachten.
    En toen belde Ton Scherpenzeel ineens. En vroeg me te komen auditeren in Hilversum in de toenmalige Frans Peters studio waar hij bezig was met zijn soloplaat “Carnaval des Animaux”.
    Daarna een keer met de hele band spelen in de “Drie Kolommen” in Aalsmeer, waar toen de repetitie-ruimte was.
    “Welk nummer heb je ingestudeerd ?”
    “Eh...maakt niet uit, speel maar iets, ik val wel in”, was mijn antwoord. Ik kende toch alle liedjes van Kayak al uit mijn hoofd !
    The rest, as they say, is history.
    Op de Kayaksite heb ik al eens beschreven hoe de opnames van “Phantom of the Night” verliepen.

    Toen het succes van Kayak een beetje terugliep en de liefde tussen de bandleden een beetje over was heb ik nog wat solo activiteiten ondernomen. Verschillende solo-singles die in Duitsland en Frankrijk bescheiden succesjes kenden.
    Daarna ben ik een aantal jaren huisman geweest. Mijn vrouw Karin verdiende de kost als assistente van een huisarts en ik deed de was, de boodschappen en ik kookte ons potje.

    Via Jody Pijper en Pim Roos kwam ik toen ik de wereld van de backing vocals terecht. Met Lee Towers verschillende jaren in Ahoy gestaan. Koortjes, commercials en vooral heel veel jingels heb ik gezongen. Op een gegeven moment vlogen we zelfs naar Dallas, Texas U.S.A. om daar voor Sky Radio de jingels in te zingen samen met wat Amerikaanse collega’s.
    Bij zangeres Nadieh heb ik in de band gespeeld en ik ben ook met haar naar Japan geweest om daar op een festival te spelen.

    Na veelvuldig zeuren mocht ik van Meindert de Goede een keer auditie doen voor een tekenfilmserie die hij moest regisseren : De Bobobops.
    En toen mocht ik meteen twee hoofdrollen doen ! Mijn liefde voor de na-synchronisatie was geboren. Na het inspreken van de nodige series en films werd ik gevraagd om eens een keer regie te proberen. Na enige aarzeling heb ik dat maar gedaan en het beviel me geweldig. Heel veel producties heb ik mogen doen, waarvan de regie voor de nederlandse versies van de Harry Potter films misschien het meest tot de verbeelding spreekt.

    En dan heb ik het nog niet gehad over de projecten van Ayreon met Arjen Lucassen, The Ten Commandments met Tom Parker, het openingslied van De Leeuwenkoning II, de leadvocals voor Tarzan II.......

    Op een goede dag zat ik met Karin, mijn vrouw, aan de eetkamertafel toen de telefoon ging. De manager van Bert Heerink. Hij had een Kayakconcert in de Merlin-tour maar moest op dezelfde dag meedoen aan een vooronde van het Nationale Songfestival. Of ik voor hem wilde invallen. En zonder er verder bij na te denken zei ik : nou, als ik hem daarmee kan helpen dan moest ik dat maar doen. Dus toen stond ik ineens weer tussen de Kayakkers ! Een beetje onwennig aan de ene kant en heel vertrouwd aan de andere. Voor het eerst ook met Pim, die ik al wel goed kende maar waar ik nooit samen mee in een band had gespeeld. En na die ene invalbeurt heb ik Rob Vunderink nog een keer vervangen en deed ik als gast mee aan de DVD opnames in Carré.
    Al snel daarna kreeg ik een telefoontje van Ton met de vraag of ik in Nostradamus een rol zou willen spelen. Dat leek me wel wat. Yves de Lessines, een monnik, die ik voor het theatrale effect voorzag van een grijze haardos en een dito baard. Dat haar spoot Cindy altijd voor me, de baard kleurde ik zelf. Een prachtige Rockopera waar ik met veel plezier aan gewerkt heb. Daarna kwamen natuurlijk nog Kayacoustic en de 35th Anniversary tour met het album “Coming up for air”. Ik was weer helemaal terug als zanger bij Kayak.

    En dan was er natuurlijk ook nog Motel Westcoast. Tijdens het spelen van Nostradamus vroeg Syb van der Ploeg mij of ik eventueel mee zou willen doen met een Westcoast project. Dat liet ik mij geen twee keer vragen dus ik zei : ja graag !

    Gedurende de repetities groeide ons clubje uit tot een hechte groep en het was werkelijk één groot feest om met Motel Westcoast te touren.⁠⁠⁠⁠




    ONZE PARTNERS

    • Het opbouwen is gestart

      Het opbouwen is gestart

      Het opbouwen is gestart!! Zo'n 50 vrijwilligers werken keihard om alles op te bouwen

      Lees meer
    • Win 2 VIP arrangementen bij de UNIS Flyers

      Win 2 VIP arrangementen bij de UNIS Flyers

      Ben jij een echte ijshockeyfan? NOTK mag 2 VIP-arrangementen voor het seizoen 2017-2018 van de Unis Flyers weggeven!  Hoe maak je...

      Lees meer
    Meer nieuws